Franciszek Mówiński

Franciszek Mówiński, urodzony 3 marca 1909 roku w Złotowie, był polskim nauczycielem. Ukończył seminarium nauczycielskie w Lubawie i pracował w szkole w Sierosławiu. Po wybuchu II wojny światowej został wysiedlony i zamieszkał u krewnego w Brzozowie, gdzie wraz z kuzynami założył skład broni. Latem 1940 roku wyjechał do Mińska Mazowieckiego. Pracował tam jako tłumacz w spółdzielni Społem, a później w referacie zdrowia starostwa.

W czerwcu 1942 roku wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej. W starostwie pomagał w wydawaniu kennkart poszukiwanym działaczom PPR i Żydom oraz w przemycaniu lekarstw do mińskiego getta. Założył tajną komórkę PPR i należał do grupy wypadowej Gwardii Ludowej Jana Sarneckiego. Po wojnie wrócił w rodzinne strony. Miejska Rada Narodowa w Grudziądzu powierzyła mu obowiązki prezydenta miasta, które pełnił od 20 maja 1945 do 30 października 1946. Był pierwszym powojennym prezydentem Grudziądza. Zmarł w Gdańsku, a pochowano go na cmentarzu parafialnym w Sopocie.

Na podstawie artykułu „Franciszek Mówiński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.